Opinia nauczyciela polonisty

 

 

 PROSZĘ PODKREŚLIĆ LUB WPISAĆ ODPOWIEDNIE DANE DOTYCZĄCE UCZNIA

 

 

 

Załączniki:
Pobierz plik (OPINIA NAUCZYCIELA POLONISTY.doc)OPINIA NAUCZYCIELA POLONISTY.doc[Dokument dla nauczyciela polonisty]28 kB

Opinia o uczniu na potrzeby zespołu orzekającego

 

 

Model ksztalcenia uczniow ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

Model kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

Metody aktywizujące w pracy z dzieckiem upośledzonym umysłowo w stopniu umiarkowanym i głębokim

Metody aktywizujące w pracy z dzieckiem upośledzonym umysłowo w stopniu umiarkowanym i głębokim

Oferta tematyczna Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej

Oferta tematyczna Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej

Problemy w nauce matematyki – wskaźniki dojrzałości umysłowej do uczenia się matematyki

 Problemy w nauce matematyki – wskaźniki dojrzałości umysłowej do uczenia się matematyki

PORADNIK DLA NAUCZYCIELA DZIECKA NIEPEŁNOSPRAWNEGO UCZĘSZCZAJĄCEGO DO SZKOŁY OGÓLNODOSTĘPNEJ

W załączniku znajduje się PORADNIK DLA NAUCZYCIELA DZIECKA NIEPEŁNOSPRAWNEGO UCZĘSZCZAJĄCEGO DO SZKOŁY OGÓLNODOSTĘPNEJ. Zapraszamy do lektury.

Realizacja Programu "Bezpieczna Szkoła"

W załączniku znajduje się oferta tematyczna Poradni- Psychologiczno Pedagogicznej w Bielsku Podlaskim wspomagająca pracę szkól w realizacji programu "Bezpieczna Szkoła".

Zapraszamy zainteresowanych do skorzystania z naszych propozycji.

KATALOG TECHNIK MOTYWUJĄCYCH UCZNIÓW DO NAUKI

W załączniku znajduje się KATALOG TECHNIK MOTYWUJĄCYCH UCZNIÓW DO NAUKI, gotowy do wykorzystania w pracy pedagogicznej.

Zaburzenia przetwarzania słuchowego - prezentacja

Materiały szkoleniowe dla nauczycieli - Zaburzenia przetwarzania słuchowego.

Załączniki:
Pobierz plik (Prezentacja ZABURZENIA PRZETWARZANIA SŁUCHOWEGO.pdf)Zaburzenia przetwarzania słuchowego[ ]1642 kB

Opinia szkoły o uczniu na potrzeby wydania opinii

W załączniku znajduje się wzór informacji o uczniu wydawanej na potrzeby opinii psychologiczno - pedagogicznej

Opinia szkoły o uczniu ubiegającym się o indywidualny program / tok nauczania

W załączniku znajduje się wzór opinii o uczniu ubiegającym się o indywidualny program/tok nauczania

Załączniki:
Pobierz plik (opinia tok indywidualny.doc)opinia tok indywidualny.doc[ ]34 kB

PORANNY KRĄG czyli stymulacja polisensoryczna według pór roku

PORANNY KRĄG
czyli stymulacja polisensoryczna według pór roku

            Metoda ta polega na stymulacji wielozmysłowej. Obejmuje swym zasięgiem dotyk, wzrok, węch i smak. Celem stosowania różnorodnych bodźców jest spotkanie terapeuty i dziecka oraz dzieci ze sobą nawzajem. Spotkanie, którego istotą jest budowanie zaufania, poczucia bezpieczeństwa oraz komunikacji poprzez dostarczenie dzieciom określonej ilości i jakości bodźców sensorycznych pobudzających zmysły do działania. Językiem "porannego kręgu" jest język znaków i symboli, językiem, za pomocą którego terapeuci próbują spotkać się z naszymi uczniami. Podstawą tworzenia programu "porannego kręgu" jest świat przyrody. Ten świat jest źródłem symboli podstawowych: żywiołów, barw, zapachów, smaków, wrażeń dotykowych i termicznych.

 

ORGANIZACJA ZAJĘĆ

            Terapeuta jest rozluźniony, spokojny, tryskający energią.
Stworzenie odpowiedniego klimatu spotkania: utworzenie kręgu, ciepły nastrój panujący w pomieszczeniu, zapalona świeca, znajomy zapach.
Zmiana wystroju wnętrza, w którym odbywają się zajęcia, w zależności od barwy przyporządkowanej danej porze roku.

 

BODŹCE
(na których opierają się zajęcia)

 

WZROK

            Najważniejszym i mającym największe znaczenie bodźcem wzrokowym jest terapeuta prowadzący zajęcia. To od niego zależy jakie to będą zajęcia. Elementem na dzieci najbardziej oddziałującym jesteśmy my sami: nasza postawa, nastrój uwidaczniający się w postawie ciała, twarzy, ruchach. Duże znaczenie w odbiorze wzrokowym mają barwy. Kolory należą do naszego życia, świadczą o obecności życia, budzą uczucia, ożywiają, pobudzają umysł lub zasmucają, cieszą lub uspokajają. Manipulacja barwą w czasie "porannego kręgu" odbywa się poprze zmianę wystroju wnętrza pomieszczenia, w którym prowadzimy zajęcia. W trakcie zajęć dzieci zasłaniane są dużymi kawałkami materiału o odpowiedniej barwie. Do każdej pory roku został przypisany inny kolor.
- WIOSNA - kolor zielony. Zieleń łagodzi, przynosi zadowolenie, daje pokój, uspokaja i odpręża.
- LATO - kolor czerwony, który bardzo silnie pobudza.
- JESIEŃ - Kolor żółty, kojarzony z radością życia, rozpoczynającym się dniem. Ale jest też kolorem spadających liści i dojrzałych owoców.
- ZIMA - kolor biały. Biel promieniuje, uspokaja i rozjaśnia. Do zimy należy też błękit. Jest kolorem ciszy i spokoju, przypomina zimowy chłód.
            Ważnym momentem "porannego kręgu" jest ciemność. Silnie działa na emocje. Im jest głębsza, tym głębiej do nas dociera. Może budzić niepokój, a nawet lęk, ale bardzo ważne jest oswojenie się z ciemnością, opanowanie emocji. Dzięki ciemności wyraźniej dostrzegamy każdy element, który nią nie jest. Dlatego w ciemności tak wielkiego znaczenia nabiera zapalona świeca pojawiająca się w zasięgu wzroku. Ciepłe  migoczące światło niesie ze sobą spokój i poczucie bezpieczeństwa.

 

DOTYK

            Podstawową propozycją stymulacji dotykowej jest masaż dłoni wykonywany na powitanie. Towarzyszy mu piosenka. Właśnie podczas masażu dłoni możemy spotkać się z dziećmi w sposób najbardziej osobisty, przekazać im swoją bliskość, ciepło, poczucie bezpieczeństwa.

 

WĘCH

            Zapachy, podobnie jak kolory, oddziałują na naszą psychikę. Do każdej pory roku przyporządkowany jest inny zapach, którym napełniamy pomieszczenie przez wlanie kilku kropel olejku zapachowego do lampki zapachowej oraz niekiedy dodatkowo do olejku używanego do masażu.
- WIOSNA - zapach cytrynowy, który działa antyseptycznie, pobudza apetyt i ożywia.
- LATO - zapach różany, działa on kojąco, uśmierza złość, gniew, "leczy" bezsenność, pomaga rozładować stres.
- JESIEŃ - zapach lawendy, która łagodzi napięcia, uspokaja, wzmacnia.
- ZIMA - zapach mięty, działający uspokajająco, wzmacniająco i rozluźniająco. Mięta oczyszcza drogi oddechowe.

 

SŁUCH

            Każdej porze roku przyporządkowany jest instrument będący źródłem bodźców dźwiękowo-wibracyjnych.

- WIOSNA - bęben
- LATO - gong i grzechotka z piaskiem
- JESIEŃ - dzwony rurowe
- ZIMA - dzwonki i trójkąt
            Instrumenty wywołują silne wibracje. Mogą być odczuwane przez dzieci przy pomocy dotyku, który wspomaga słuch w odbiorze fal akustycznych. Najpierw gra się na instrumentach blisko ciała dziecka, tak by mogło czuć wibracje, a potem źródło dźwięku oddala się w celu wytworzenia odruchu orientacyjnego, uczenia dziecka rozpoznawania kierunku, z którego dochodzi dźwięk.

 

SMAK

            Kolejną grupą bodźców są wrażenia smakowe. One również zmieniają się cyklicznie z porami roku. Celem dostarczania tych bodźców jest zwiększenie wrażliwości warg i języka.
- WIOSNA - cytryna
- LATO - słodka konfitura z wiśni
- JESIEŃ - miód i krem orzechowy
- ZIMA - miętowe pastylki w czekoladzie

 

ARTYKULACJA

            W każdej porze roku możemy uczyć dzieci innej samogłoski, której wypowiedzenie będzie stanowić reakcję ucznia na wywołanie jego imienia w ciemnym pokoju jako element nawiązywania dialogu. Gdy dziecko odpowie, mówimy do niego kilka serdecznych, podtrzymujących dialog słów.
- WIOSNA - "o"
- LATO - "i"
- JESIEŃ - "e"
- ZIMA - "a"

 

ŻYWIOŁY

            Każdą porę roku charakteryzuje inny żywioł, który jest elementem "porannego kręgu". Żywioły, czyli ogień, powietrze, woda i ziemia, są bodźcami o tyle cennymi, że mają charakter polisensoryczny. Ogień to bodziec wzrokowy, ale daje też ciepło. Wiatr czujemy na skórze, jego działanie można też zobaczyć i usłyszeć. Tworząc wiatr samodzielnie wykonujemy także ćwiczenia oddechowe. Możemy słuchać plusku wody, oglądać ją, poczuć jej krople i doświadczyć zimna lodu. Ziemia nie tylko stanowi bodziec wzrokowy, ale ma także swój zapach. Glina jest najpierw zimna, później ogrzewamy ją rękoma. Prawie płynna glinka pęka przy wysychaniu na skórze, dając specyficzne doznania dotykowe.
- WIOSNA - ziemia (glina)
- LATO - ogień
- JESIEŃ - powietrze
- ZIMA - woda

 

ETAPY ZAJĘĆ METODĄ PORANNEGO KRĘGU

  1. Zapalenie lampki zapachowej. (lato - zapach różany, jesień - lawendowy, zima - miętowy, wiosna - cytrynowy)
  2. Obejście z lampką kręgu dzieci, zwrócenie uwagi na zapach oraz cechy ognia - ciepły, jasny.
  3. Śpiewanie powitalnej piosenki, w której wymienia się imię każdego dziecka.
  4. Krótkie opowiadanie o danej porze roku, w którym można pokazać różne ciekawostki przyrodnicze z nią związane. (wiosna - podlewanie kwiatów, jesień  - oglądanie liści i kasztanów, zima - obserwowanie śniegu, lato - zwrócenie uwagi na wysoką temperaturę)
  5. Spotkanie z żywiołem (wiosna - rozcieramy dzieciom glinę na dłoniach, najpierw jest mokra, śliska i zimna a później ciepła, szorstka i krucha, lato - zapalamy świece, opowiadamy o ogniu i pokazujemy jego właściwości, na koniec zdmuchujemy lub zalewamy ogień wodą, jesień - wentylatorem rozwiewamy suche liście, poruszamy tkaninami na ścianach, rozwiewamy włosy dzieciom, zima - demonstrujemy wodę w stanie ciekłym i stałym, dzieci dotykają lodu, który jest twardy, śliski, zimny i mokry)
  6. Demonstracja sprzętu muzycznego (gra terapeuta i jeśli to możliwe, dzieci, wiosną na bębnie, latem na gongu, jesienią na dzwonach rurowych a zimą na dzwonkach i trójkącie)
  7. Zakładanie na głowy dzieci kolorowych chust (kolor chusty zgodny z barwą pory roku), następnie dziecko samo (lub z pomocą) ściąga chustę z głowy.
  8. Zaciemnienie sali (szukanie z lampką dzieci, wymawianie ich imion, dziecko w miarę możliwości odpowiada odpowiednią głoską: wiosną - "o", latem - "i", jesienią - "e", a zimą - "a", albo inaczej daje znak).
  9. Zastosowanie bodźców smakowych (podajemy dzieciom jedzenie o odpowiednim smaku, latem - słodką wiśniową konfiturę, jesienią - miód lub krem orzechowy, zimą - miętowe pastylki, wiosną - cytrynę)
  10. Gaszenie lampki zapachowej

Nadmierne ślinienie się – strategie terapeutyczne

Ćwiczenia logopedyczne na zaburzenia połykania

 

Kształtowanie umiejętności prawidłowego gryzienia, żucia i połykania przez wzmacnianie napięcia mięśniowego w obrębie obszaru ustno-twarzowego dla zwiększenia samodzielności podczas jedzenia i picia oraz przygotowania aparatu mowy do artykulacji.

1. Nauka odgryzania kęsów stałych pokarmów oraz ich żucia po obydwu stronach jamy ustne

2. Pionizowanie języka

    Przykładowe ćwiczenia:

- Dotykanie palcem wałka dziąsłowego i nazywanie tego miejsca np. parkingiem, w którym język musi zaparkować, gdy mamy zamkniętą buzię,

- Zabawa - konik (nauka kląskania),

- Zabawa – piłka - język udaje piłeczkę, skacze w buzi, odbija się od sufitu i od podłogi,

- Zabawa – malarz - język jest malarzem, maluje sufit w buzi,

- Zabawa – schodki - język wspina się po trzech schodkach - pierwszy jest tuż za zębami, drugi troszeczkę dalej, trzeci jeszcze dalej (za wałeczkiem),

- Zabawy przed lustrem, np.: śpiewanie lalala, lololo, lelele, lululu, itd.

3. Połykanie śliny

Ćwiczenia połykania śliny należy powtarzać wiele razy podczas dnia. Należy też przypominać dziecku o konieczności „parkowania języka w garażu”.

    Przykładowe ćwiczenia:

- Parkujemy język w garażu - na wałeczku, zaciskamy zęby, uśmiechamy się i połykamy ślinę,

- Przytrzymujemy językiem kawałeczek (np.: wiórek utarty na grubej tarce) czekolady na wałeczku i połykamy ślinę.

4.Połykanie płynów

Ćwiczenie połykania płynów należy powtarzać wielokrotnie podczas dnia przez około 20 minut. Należy często przypominać dziecku o „parkowaniu języka w garażu”, zwłaszcza przed posiłkami.

- Zaczynamy od gęstego płynu, np.:  kisielu do picia. Dziecko wypija z małego kubeczka - najpierw nabiera  niewielki łyk, słucha instrukcji (język do góry i połykamy).

5. Masaż zewnętrzny oraz wewnętrzny

- Stymulowanie punktów neuromotorycznych twarzy w celu wzmocnienia napięcia mięśni. Zasadą jest kontakt z dzieckiem, czynności podczas masażu są okazją do mówienia do niego. Masując wargi dobrze jest wypowiadać wyrazy z głoskami [b], [p], [m], [w], [f], itp., (jest to budowanie skojarzeń masowanego miejsca z układem aparatu mowy podczas artykulacji odpowiednich głosek),

- Masaż wnętrza jamy ustnej - uczulanie miejsc strategicznych w procesie połykania, poprawa napięcia mięśni języka.

6.Wykorzystanie elementów terapii ustno-twarzowej

- Pionizacja czubka języka

a) Pozycja wyjściowa: terapeuta układa palec wskazujący na grzbiecie języka , w jego części środkowej,

b) Stymulacja: terapeuta wykonuje ucisk i wibrację w kierunku dna jamy ustnej, przesuwa palec ruchem gładzącym do przodu i do góry, lekko uciska,

c) Reakcja: unoszenie czubka języka.

- Ćwiczenie aktywizujące prawidłowe połykanie (1)

a) Pozycja wyjściowa: dziecko leży na plecach, pod kolanami ma zwinięty wałek. Terapeuta znajduje się z tyłu głowy dziecka i ujmuje głowę w splecione dłonie, następnie zgina ją do przodu, prostuje, obraca na boki, aby rozluźnić mięśnie szyi i obręczy barkowej. Następnie jedna ręka obejmuje okolicę potylicy, druga ręka obejmuje brodę, lekko ją uciskając w kierunku stawu skroniowo- żuchwowego. Wykonuje rotację głowy dziecka w kierunku jego ramienia. Wtedy terapeuta gładzi dno jamy ustnej z lekkim uciskiem i wibracją w kierunku grzbietowo- czaszkowym. Następuje połknięcie śliny. Wówczas należy przekręcić głowę dziecka w lekkim zgięciu do linii środkowej i w tej pozycji polecić (lub sprowokować lekkim uciskiem i wibracją dna jamy ustnej) jeszcze raz połknięcie śliny. Terapeuta powtarza ćwiczenie  odwracając głowę dziecka w drugą stronę,

b) Reakcja: połykanie następuje przez napięcie części miękkich jamy ustnej, podniesienie dna jamy ustnej, podniesienie napięcia policzków i warg, podwyższenie napięcia podniebienia miękkiego. 

- Ćwiczenie aktywizujące prawidłowe połykanie (2)

a) Pozycja wyjściowa: dziecko leży na plecach, terapeuta za nim siedzi po turecku, stabilizuje jego głowę swoim ciałem. Terapeuta stymuluje boczną stronę żuchwy, uciska i wibruje w stronę, którą odwrócona jest głowa. Następnie daje dziecku polecenie aby przekręciło głowę pokonując opór palców terapeuty, który trzyma żuchwę. Terapeuta stymuluje zamiennie obie strony żuchwy,

b) Reakcje: zwiększenie napięcia mięśni żuchwy, uniesienie języka do górnych zębów, uaktywnienie podniebienia miękkiego.

7. Usprawnianie aparatu artykulacyjnego

- Wykonywanie ćwiczeń z zakresu gimnastyki buzi i języka w celu wzmocnienia mięśni aparatu mowy.

8. Usprawnianie funkcji oddechowych, co pośrednio ma wpływ na domknięcie jamy ustnej, oddychanie nosem.

Swietłana Masgutowa, Anna Regner „Rozwój mowy dziecka w świetle integracji sensomotorycznej” wyd. Continuo, Wrocław 2009

 

Nadmierne ślinienie się – strategie terapeutyczne

 

Opanowanie umiejętności sprawnego przełykania śliny wymaga prawidłowej pracy mięśni ust, twarzy i żuchwy.

 

Stabilizacja żuchwy

 

Ćwiczenia:

- szczotkowanie po obu stronach twarzy mięśnia skroniowego (biorącego udział w procesie żucia): od oczu w bok, ku potylicy,

- szczotkowanie bocznych powierzchni policzków (masaż żwacza – parzystego mięśnia żucia),

- szczotkowanie poniżej i powyżej łuku jarzmowego (kości policzkowych), mięśni skrzydłowych,

- nacisk po obu stronach twarzy mięśnia skroniowego z rozciąganiem w bok, od oczu ku potylicy,

- uciskanie połączone z rozciąganiem bocznych powierzchni policzków,

- nacisk z rozciąganiem poniżej łuku jarzmowego.

Lekkim pukaniem w podbródek dziecka od dołu można wywołać odruchowe zamykanie żuchwy.

 

Uwaga! Nie należy wymuszać zamykanie szczęk. Stałe dociskanie żuchwy może wywołać przeciwną reakcję, czyli ich rozwarcie!

 

Domykanie ust – stymulacja mięśnia okrężnego warg

 

Ćwiczenia:

- szczotkowanie okolicy warg,

- kilka szybkich pociągnięć kostką lodu wokół ust,

- ucisk z lekkim pociągnięciem mięśnia okrężnego warg,

- oporowanie poprzez zwieranie warg.

 

Panowanie nad ruchami języka

 

Ćwiczenia:

- szczotkowanie języka za pomocą miękkiej , dziecięcej szczoteczki do zębów, szczotkujemy mięśnie języka; by poprawić  ich ruchomość i zwiększyć napięcie mięśniowe,

- lekkie opukiwanie języka; jeśli chcemy uzyskać unoszenie go ku górze wałka dziąsłowego (podniebienia twardego tuż za linią zębów), należy najpierw uwrażliwić czubek języka, a następnie okolice za górnymi zębami),

- pocieranie języka kostkami lodu (nie dłużej niż kilka sekund) poprawia jego ruchomość,

- jeśli u dziecka występuje tendencja do odruchu wymiotnego, należy naciskać powoli język szpatułką: zacząć od koniuszka i posuwać się ku tyłowi. W przypadku wzmożonego odruchu wymiotnego docisk należy zastosować przed szczotkowaniem.

 

Uwaga! Wyżej wymienione techniki powinno się stosować w krótkich odcinkach czasowych. Wskazane jest powtarzanie ich kilka razy w ciągu dnia, zwłaszcza przed posiłkiem.

Komunikacja interpersonalna

W załączniku dostępna do pobrania prezentacja multimedialna na temat "Komunikacja interpresonalna"
Materiał opracowała - Maria Marciniak-Kraśko

Załączniki:
Pobierz plik (KOMUNIKACJA  INTERPERSONALNA.pdf)KOMUNIKACJA INTERPERSONALNA.pdf[ ]364 kB

Misja poradni

Poradnia realizuje kierunki i cele działania zawarte w Statucie PP –P, bazując na wyspecjalizowanej i wysoko wykwalifikowanej kadry pracowniczej ( prawie wszyscy pracownicy mają stopień nauczyciela dyplomowanego) i dalej podnoszą swoje kwalifikacje i  zaangażowaniu pracowników w pracę placówki, w oparciu o roczny plan pracy PP – P. Cele są zawarte w statucie.